Zielone zamówienia publiczne – kryteria energetyczne w przetargach: definicja, prawo i praktyka 2025

Zielone zamówienia publiczne to proces, w którym instytucje publiczne nabywają towary, usługi lub roboty budowlane z uwzględnieniem ich wpływu na środowisko w całym cyklu życia (Komisja Europejska). Procedura ta ma na celu promowanie zrównoważonego rozwoju oraz wysokiej efektywności energetycznej w sektorze finansów publicznych. W 2023 r. wartość takich zamówień w Polsce sięgnęła 11,9 mld zł, co stanowiło 4,3% całego rynku zamówień publicznych, którego łączna wartość wyniosła 279,8 mld zł.

Zielone zamówienia publiczne – kryteria energetyczne w przetargach: definicja, prawo i praktyka 2025

Ramy prawne: od dyrektyw UE do przepisów krajowych

Kryteria energetyczne w przetargach opierają się na fundamencie prawnym zdefiniowanym przez ustawę z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. 2024 poz. 1320), która implementuje dyrektywę 2014/24/UE oraz 2014/25/UE. Zgodnie z art. 17 ust. 1 PZP, zamawiający jest zobowiązany do udzielenia zamówienia w sposób zapewniający najlepszą jakość dostaw, usług oraz robót budowlanych w stosunku do środków przeznaczonych na ten cel, co obejmuje aspekty środowiskowe. Zasada efektywności ekonomicznej wymusza na jednostkach sektora publicznego analizę kosztów w szerszym horyzoncie czasowym niż tylko cena nabycia.

W polskim systemie prawnym występuje wyraźne rozróżnienie na obowiązki obligatoryjne oraz uprawnienia fakultatywne zamawiającego w zakresie ekologii. Artykuł 83 ust. 3 pkt 4 PZP nakłada obowiązek uwzględnienia aspektów środowiskowych już na etapie analizy potrzeb i zamierzeń. Z kolei art. 245 PZP pozwala na zastosowanie rachunku kosztów cyklu życia (LCC), co jest kluczowe przy ocenie energochłonności urządzeń. Poniższa tabela przedstawia kluczowe podstawy prawne stosowane w procesach zakupowych.

PrzepisRodzajZakres
art. 17 PZPobowiązeknajlepsze efekty zamówienia, w tym środowiskowe
art. 242 ust. 2 pkt 3 PZPmożliwośćkryteria oceny ofert – aspekty środowiskowe
dyrektywa 2014/24/UE art. 67upoważnieniekryteria środowiskowe w ocenie ofert

Wyznaczniki energetyczne znajdują odzwierciedlenie w przepisach szczegółowych, takich jak ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych, która określa minimalny udział pojazdów nisko- i zeroemisyjnych w portfelu zamówień na poziomie 38,5% do 2025 roku. Dodatkowo, rozporządzenie 2017/1369/UE wprowadza wymogi dotyczące etykietowania energetycznego, a dyrektywa 2010/31/UE definiuje standardy budynków o niemal zerowym zużyciu energii (nZEB). Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej nakłada na jednostki sektora publicznego obowiązek podjęcia co najmniej jednego środka poprawy efektywności, co musi być dokumentowane w Biuletynie Informacji Publicznej.

W związku z dynamicznie zmieniającym się otoczeniem prawnym, jednostki sektora publicznego powinny systematycznie weryfikować aktualne wytyczne publikowane przez Urząd Zamówień Publicznych w dedykowanej zakładce Zielone Zamówienia. Eksperci wskazują, że zrównoważone zamówienia publiczne stanowią egzemplifikację rozwiązań prawno-instytucjonalnych umożliwiających uzyskanie efektu addytywnego. Należy również pamiętać o porównywaniu polskich progów kwotowych z unijnymi, gdyż powyżej nich (np. 213 tys. euro dla dostaw) obowiązują rygorystyczne procedury dyrektywowe.

Jak budować mierzalne kryteria energetyczne – praktyczny przepis

Prawidłowe sformułowanie mierzalnych kryteriów energetycznych rozpoczyna się od rzetelnej analizy potrzeb oraz benchmarku rynkowego. Przykładowo, jeśli standardowe roczne zużycie energii elektrycznej w starszym typie budynku biurowego wynosi 180 kWh/m², zamawiający powinien dążyć do osiągnięcia standardu 55 kWh/m² zgodnie z wymogami nZEB. Proces ten wymaga wykorzystania danych zawartych w Krajowym Planie Działań w zakresie zrównoważonych zamówień publicznych, który promuje przechodzenie na czystą energię oraz zdywersyfikowanie dostaw energii w celu zwiększenia bezpieczeństwa infrastrukturalnego.

Opis przedmiotu zamówienia musi precyzyjnie definiować progi wydajnościowe, unikając niejasnych sformułowań. W dokumentacji przetargowej warto zastosować trzystopniową strukturę punktacji: próg minimalny (np. klasa efektywności energetycznej A++), próg premiujący (klasa A+++) oraz punktację liniową dla wag kryteriów (często od 15% do 30% wagi całkowitej). Przykładowo, wymóg może brzmieć: zużycie energii w trybie czuwania nie przekroczy 0,5 W, co jest zbieżne z rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1782 dotyczącym ekoprojektu dla zasilaczy zewnętrznych.

  • Kryterium 1: Roczne zużycie energii [kWh/rok] – waga 25%
  • Kryterium 2: Poziom emisji CO₂ [g/km] – waga 20%
  • Kryterium 3: Udział energii ze źródeł odnawialnych [%] – waga 15%

Zabezpieczenie interesów zamawiającego w dokumentacji wymaga odwołania się do uznanych certyfikatów i etykiet, takich jak EU Ecolabel, ENERGY STAR czy FSC. Artykuł 103 PZP nakłada jednak obowiązek akceptowania dowodów równoważnych, co oznacza, że wykonawca może przedstawić deklarację zgodności z normą EN 15804:2012 + A2:2019 (EPD). Koszty cyklu życia (LCC), obliczane według normy ISO 15686-5, pozwalają na obiektywne porównanie ofert poprzez uwzględnienie nakładów eksploatacyjnych w perspektywie 15-30 lat, co jest szczególnie istotne w sektorze ochrony zdrowia, gdzie średni wskaźnik odpadów wynosi 13 kg na łóżko dziennie.

Zgodnie z definicją przyjętą przez Komisję Europejską, zielone zamówienia publiczne to proces, w którym instytucje publiczne zmierzają do nabywania towarów, usług i robót budowlanych w sposób uwzględniający ich wpływ na środowisko w całym cyklu życia.

Case study: Urząd Marszałkowski Woj. Mazowieckiego – 1,2 mln zł oszczędności dzięki energooszczędnym IT

Realizacja zrównoważonych zakupów przynosi wymierne korzyści finansowe, co udowodnił Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego w przetargu na dostawę 1 800 laptopów. Zamawiający przyjął okres eksploatacji wynoszący 36 miesięcy oraz uśrednioną cenę energii na poziomie 0,68 zł/kWh. W specyfikacji określono wymóg posiadania klasy energetycznej ≥ A+++, co gwarantowało zużycie energii w trybie spoczynku poniżej 8 kWh/rok. Takie podejście pozwoliło na przesunięcie ciężaru oceny z samej ceny zakupu na całkowity koszt posiadania urządzenia.

Analiza ofert wykazała znaczące różnice w kosztach operacyjnych. Oferta A opiewała na cenę jednostkową 2 350 zł przy zużyciu 7 kWh/rok, natomiast oferta B na 2 100 zł przy zużyciu 14 kWh/rok. Po zastosowaniu algorytmu LCC = cena + (zużycie × 0,68 zł × 3 lata × 1 800 szt.), okazało się, że oferta A, mimo wyższej ceny jednostkowej, wygenerowała oszczędność rzędu 128 tys. zł w skali całego parku maszynowego. Wybrany model charakteryzował się średnim zużyciem na poziomie 6,4 kWh/rok, co było wynikiem o 47% lepszym od średniej rynkowej wynoszącej 12 kWh/rok.

Efekty ekologiczne projektu są równie imponujące jak dane finansowe. Dzięki zastosowaniu kryteriów energetycznych uzyskano roczną redukcję zużycia energii o 12,6 MWh, co przekłada się na uniknięcie emisji 8,1 t CO₂ rocznie (przy współczynniku 0,644 t CO₂/MWh według KOBiZE). Bartłomiej Piotrowski, Dyrektor Departamentu Zamówień Publicznych UMWM, wskazał, że dzięki zastosowaniu kryteriów energetycznych obniżono koszty eksploatacji o 6,2% w skali całego projektu. Za to działanie instytucja otrzymała nagrodę Zielone Zamówienia Roku 2023 w kategorii Samorząd Wojewódzki.

Częste błędy zamawiających i jak ich unikać

Podstawowym błędem w procesie formułowania wymagań jest stosowanie kryterium ceny jednostkowej energii zamiast wolumenu jej zużycia. Cena nośnika energii jest parametrem zmiennym i zależnym od dostawcy zewnętrznego, na co wykonawca sprzętu nie ma wpływu. Poprawnie skonstruowane mierzalne kryteria energetyczne powinny odnosić się do mocy przyłączeniowej w trybie pracy, która nie może przekroczyć np. 45 W, przy czym pomiar musi być wykonany zgodnie z normą IEC 62301:2011. Pozwala to na uzyskanie powtarzalnych i porównywalnych wyników w trakcie oceny ofert.

Kolejnym istotnym uchybieniem jest żądanie certyfikatów, które nie istnieją w odniesieniu do danej grupy produktowej. Przykładowo, etykiety energetyczne (energy label) w skali A-G nie obejmują serwerów ani specyficznej infrastruktury sieciowej. W takich przypadkach zamawiający powinien odwołać się do specyfikacji ECOS lub standardu ENERGY STAR for Servers v3.0. Niezbędne jest również wprowadzenie skutecznego mechanizmu weryfikacji deklarowanych parametrów. Brak wymogu przedłożenia protokołu z badań w akredytowanym laboratorium (np. PCA) wg normy EN 50564:2011 uniemożliwia realną kontrolę nad wykonaniem umowy.

W 2023 r. Krajowa Izba Odwoławcza unieważniła 6 postępowań z powodu nadmiernie restrykcyjnych wymagań dotyczących certyfikatu EU Ecolabel (sygn. KIO 1122/23, KIO 985/23). Najczęstszym zarzutem było faworyzowanie konkretnego producenta, co stanowiło 34% skarg według raportu UZP 2023. Aby uniknąć odwołania, należy zawsze stosować zapis "lub równoważne" i precyzyjnie definiować parametry techniczne. Warto również korzystać z bezpłatnych ankiet prewencyjnych UZP przed publikacją Specyfikacji Warunków Zamówienia (SWZ), co znacząco minimalizuje ryzyko prawne.

FAQ – najważniejsze pytania dostawców i zamawiających

Czy zamawiający musi stosować kryteria energetyczne?

Obowiązek pojawia się w sytuacjach, gdy postępowanie przekracza progi unijne (np. 213 tys. euro dla dostaw w administracji centralnej). W takich przypadkach art. 242 ust. 2 pkt 3 ustawy PZP daje podstawę prawną do włączenia efektywności energetycznej jako istotnego elementu oceny oferty, a ustawa o efektywności energetycznej obliguje do wyboru środków poprawy zużycia energii.

Ile może wynosić waga kryterium energetycznego?

Przepisy nie określają sztywnej górnej granicy, jednak praktyka rynkowa w 2023 roku wskazuje na średnią wagę na poziomie 22%. Zgodnie z orzecznictwem TSUE (wyrok C-532/15, pkt 47), waga musi być proporcjonalna do celu zamówienia i nie może prowadzić do całkowitego pominięcia kryterium ceny.

Czy akceptowane są równoważne dowody?

Tak, jest to wymóg wynikający z art. 103 PZP. Zamawiający musi zaakceptować inne dokumenty (np. raporty z badań wewnętrznych), o ile wykonawca udowodni w sposób niebudzący wątpliwości, że oferowane rozwiązanie spełnia określone parametry, np. zużycie energii mniejsze lub równe 10 kWh/rok.

Kto pokrywa koszt badań LCC?

Koszt przygotowania dowodów spoczywa na wykonawcy. W przypadku prostych urządzeń IT koszt badania waha się od 1 000 zł do 2 000 zł, natomiast przy skomplikowanej infrastrukturze technicznej może sięgać 10 000 zł. Wykonawca musi wkalkulować te wydatki w ryzyko handlowe udziału w postępowaniu.

Jak monitorować efekty po realizacji?

Zalecaną praktyką jest wprowadzenie zapisu o corocznym raportowaniu zużycia energii przez okres 3 lat. Raport ten stanowi załącznik do protokołu odbioru częściowego lub końcowego. Niedopełnienie tego obowiązku może skutkować nałożeniem kar umownych, np. w wysokości 5% wartości wadium lub zabezpieczenia należytego wykonania umowy.
📞

Potrzebujesz profesjonalnej pomocy?

Skontaktuj się z nami - bezpłatnie wycenimy Twój projekt i doradzimy najlepsze rozwiązanie.

Zamów bezpłatną wycenę →

Obsługiwane lokalizacje

Jesteśmy lokalnym liderem. Sprawdź nasze realizacje i ofertę dedykowaną dla Twojego miasta.